Posjetite Teočak

Istočne padine planine Majevice talasaju se prema rijeci Drini prelazeći u brežuljke, a potom u ravnicu Semberije, koja duž rijeke graniči sa Srbijom. U osunčanoj podmajevičkoj pitomini, na oko pet stotina metara nadmorske visine, nalazi se gradić Teočak. Do njega se dolazi relativno dobrom asfaltnom saobraćajnicom iz pravca Bijeljine, Tuzle ili Brčkog, preko Priboja, odnosno iz Zvornika i Sapne preko Goduša, prilično lošim makadamskim putem. Administrativno, Teočak je mala općina koju čini desetak sela između Sapne, Priboja i Ugljevika. Iako posjeduje izuzetne preduslove za razvoj voćarsva i seoskog turizma, te na temelju jezera Snježnica značajnijih turističkih kapaciteta, Teočak važi za jednu od slabije razvijenih općina. Razvojne šanse tek trebaju biti iskorištene, s obzirom da je infrastruktura u prvoj deceniji novoga milenija naglo razvijana, tako da se danas u Teočak može doći lako i brzo, a posjeduje neslućene potencijale i mogućnosti za investiranje.

Tradicionalno, sredinom juna, ovdje se organizira teferić „Trešnjarevo“ na kojem se odvajkada u čast ranog zrenja trešanja, okupljaju mladi slaveći ljubav, mladost i druženje. Starije stanovništvo nekada je koristilo priliku, dok momci i cure ašikuju, da se druže sa gostima iz drugih krajeva, ali i da im prodaju košaru ili sepet trešanja, jer trešnje u Tuzli, Zvorniku i Bijeljini, kasne po nekoliko sedmica u odnosu na osunčani Teočak. Trešnjarevo je nadaleko postalo poznato po lijepim druženjima, sviranju na sazu, harmonici i violini, te narodnoj pjesmi koja je do danas očuvana u ovim krajevima. Posljednih godina Trešnjarevo je dobilo nešto drugačiji oblik, i po svemu liči na vašare u drugim mjestima. Tokom tri dana trajanja ovdje se kupuje, prodaje, organizuju sportska takmičenja i svirke. Samom fenomenu trešnje, nažalost daje se malo pažnje.

Iako malo naselje, Teočak je kroz povijest imao važnu ulogu. Ovdje je u Srednjem vijeku, vjerovatno u vrijeme građenja utvrđenog grada Zvornika, sagrađena tvrđava, čiji se ostaci i danas mogu sresti. Predaja govori da su dvije tvrđave građene od istoga kamena, a da je gradnju naredila prokleta kraljica Jerina. Također, narodne priče, koje se prenose sa koljena na koljenu, kažu, da su na gradnji ovih gradova bile angažovane hiljade ljudi. Da bi tvrđave bile iste, kamen je iz Starog Teočaka dopreman u Zvornik, koji je udaljen petnaestak kilometara zračne linije, dodavanjem kamenih blokova od ruke do ruke. Kada bi kraljica Jerina odgladnila, iz Zvornika bi joj stigle još uvijek vruće lepine, dodavane od ruke do ruke radnika.

Vjeruje se da je Sultan Mehmed II Fatih lično naložio gradnju džamije odmah ispod tvrđave u Starom Teočaku. Time je ozvaničeno preuzimanje ove strateški važne tačke od Ugara, koji su vladali Teočakom sve do pred kraj petnaestog stoljeća. Iako nema pisanih tragova, mnogi povjesničari bilježe predaju da su u Teočaku postojale mađarska i rimokatolička crkva, te samostan. Na nekropolama stećaka Mramor i Harci, danas se mogu naći još uvijek dobro očuvani primjerci urešenih stećaka. Ispred džamije se nalaze i kamene kugle, čije se porijeklo i starost ne znaju.

U historijskim knjigama stoji da se Teočak prvi put, kao utvrđeni grad, spominje 1432. godine, kada je ovo područje od Mađara prezeo srpski vladar Đurađ Branković, koji je vjerovatno proveo manje rekonstrukcije, kako bi dodatno utvrdio Grad Teočak. Vjerovatno je tvrđava tada i dobila trougaoni oblik, po ugledu na tvrđavu u Smederevu. U Teočaku je jedno vrijeme stolovao, od Ugara proglašeni kralj Bosne, Nikola Iločki. Bilo je to u periodu 1472-1477. Prema drugim izvorima Teočak je sagrađen 1548, a džamiju Fethija prema ovim izorima sagradio je sultan Bajazit II. Mještani Staroga Teočaka, reći će vam da su u okolini tvrđave pronalazili brojne srednjevjekovne predmete, oruđa, posuđe, pa čak i dukate. Još uvijek ima onih koji čuvaju i prenose priču da su u Staroj tvrđavi Turci ostavili ogromno blago, međutim, arheološka istraživanja ovoga prostora još uvijek nisu provedena, tako da će priča o osmanskom blagu živjeti i dalje.

Izvor:vodic.ba